“Тут мала турыстаў – я так называю мінчукоў з іншых раёнаў”. Гід па Маякоўцы ад мясцовага

31.10.2017
История  
 
56
Рубрика Мінск 1067

“Тут мала турыстаў – я так называю мінчукоў з іншых раёнаў”. Гід па Маякоўцы ад мясцовага

Васьмідзясятыя і дзевяностыя гады
Разам з Samsung мы расказваем вам забытыя і падзабытыя гісторыі з мінскага мінулага. Сёння па Маякоўцы – сваім родным раёне – нас водзіць публіцыст Севярын Квяткоўскі.
0
0
0

Разам з Samsung мы расказваем вам забытыя і падзабытыя гісторыі з мінскага мінулага. Сёння па Маякоўцы – сваім родным раёне – нас водзіць публіцыст Севярын Квяткоўскі.


“Калі ты з Чэрвеньскага, цябе ніхто не чапае”

– Я жыву на ніжняй Маякоўцы, а нарадзіўся на верхняй Маякоўцы, на Камвольным камбінаце. Вуліца Дзянісаўская дзеліць гэты раёнчык на дзве часткі. Мы ў школе яшчэ называлі другую частку брацкім народам. Тады была культура гэтых раённых груповак.

Мы казалі пра сябе: “Мы з Чэрвеньскага”, – і гэта быў код. Калі ты з Чэрвеньскага, цябе ніхто не чапаў. Гэта была нейтральная тэрыторыя: “А, з Чэрвеньскага? Ну ладна, ідзі”. Насамрэч я так рады, што ўсё гэта знікла! Уся гэта дур. Для падлетка гэта было неверагодна цяжка, ты ўвесь час мусіў думаць, каб не патрапіць у якое завуголле. Усе гэтыя групоўкі гопнікаў зніклі разам з Савецкім Саюзам. Раптам аказалася, што ёсць цікавейшыя заняткі, што можна зарабляць грошы...

Наш раёнчык мы называлі Швейцарыяй. Бо тут быў спакой. За Дзянісаўскай, дзе Камвольны камбінат, – там ужо Польшча ці Чэхія, там ужо не так спакойна. А за чыгункай (раён Валадзько, Жукоўскага, Бакінскай. – Рэд.) – там проста Мордар, пекла і халакост.

У маім дзяцінстве чыгуначнага моста (праз Магілёўскую. – Рэд.) не было, праз чыгунку пераходзілі па пераходзе. Я ў той раён хадзіў у школу, яго называлі Арцель – па вуліцы Артылерыстаў. І вось на пераходзе стаялі хлопцы з Арцелі, і, каб перайсці, трэба было або заплаціць 20 капеек, або назваць поўны склад мінскага “Дынама”, або назваць 20 металічных каманд. Я называў 20 металічных каманд.

Тады музыка дзялілася на метал і “хвалю”. Да металу адносіліся амаль усе, нават якасная папса, напрыклад Scorpions... Пра той раён ёсць легенда, што туды нават немцы не заходзілі ў час акупацыі, бо гэта старыя бандыцкія кварталы, дзе ўсім было небяспечна. А я жыў фактычна на памежжы.
 


Стары Чэрвеньскі

– Чэрвеньскі рынак – гэта боль. Яны разбурылі гісторыю і нічога не прапанавалі. А сюды траціна горада ездзіла на закупкі. Рынак – гэта, вядома, фантастыка. Тое, што ў нас знішчылі культуру рынкаў, вельмі сумна.

Я ўсё жыццё жыў каля рынку, усё было пад рукой. Пасля зносу Чэрвеньскага я адчуваю сябе як савецкі чалавек пасля распаду Савецкага Саюза: я не ведаю, куды ісці, не ведаю, дзе што прадаецца. Не ведаю, дзе элементарна лямпачку набыць, увогуле нічога – бо ўсё было тут!

Цяпер рынак перавезлі далей па Маякоўскага, але гэта ўжо не тое. На гэтым месцы ён быў прынамсі з 30-х. Але я падазраваю, што мог быць і раней: вельмі зручнае месца, пад’езд да горада.
 

“У канцы 80-х на рынку з’явіліся палякі, яны прадавалі джынсы. Мае аднакласнікі – здаровыя коні 16-гадовыя – іх рабавалі: забіралі торбы і ўцякалі. Калі паляк быў здаровы, мог адбіцца. Міліцыя не дапамагала. Потым аказалася, што мяне зрабілі верхаводам банды: у міліцыі ўсе яны казалі, што я імі кірую, а я нават і не ведаў”.


Раён, у якім няма савецкіх назваў

– Я вельмі ганаруся, што ўсё жыццё жыву ў раёне, дзе няма савецкіх назваў. Нават вуліца Маякоўскага, былы Ігуменскі тракт, – гэта ўсё ж пра іншае: няшчасны паэт, які ўспяваў савецкую ўладу і ад яе ж загінуў. Гэта не Судмаліс і не Мяснікоў – не кат, не забойца.

Яшчэ тут ёсць адносна новая вуліца Фізкультурная. А ўсе астатнія: Надзеждзінская, Сонечная, Беламорская, Дзянісаўская, Палявая, Пажарная – абсалютна аўтэнтычныя назвы. Для мяне дзіва, як такі здаравенны кавалак Мінска захаваў іх усе.

Вуліца Маякоўскага даўней называлася Ігуменскі тракт, потым Чэрвеньскі тракт – калі горад Ігумен перайменавалі. А ў канцы ХІХ–пачатку ХХ стагоддзя гэта быў Дачны праспект. Заможныя мінчукі мелі тут дачы, а фактычна жылі, бо тады была мода жыць за горадам.
 

“Мы знаходзімся ў старой Серабранцы – яна ішла ўздоўж Ігуменскага тракта прыкладна да Дзянісаўскай. Чаму гэту назву абралі для цяперашняй Серабранкі, я не ведаю. Там была толькі вёска Шэйпічы – і ўсё, адны палі. А Серабранка была тут”.


Наш раён абмежаваны ў прасторы чыгункай і Свіслаччу. Тут не зробіш Малінаўку, гэты раён вельмі цяжка сапсаваць да канца. Бо будаваць блізка ад вады нельга, і каля самай чыгункі будаваць таксама не будуць. Тут мала турыстаў – я так называю мінчукоў з іншых раёнаў. Тут няма гармідару, няма натоўпу.

Вельмі прыемна, што да цэнтра Мінска ад мяне на машыне 3 хвіліны, на тралейбусе 8, пешкі 25. Пры тым гэта такі абсалютны закуток, тут вельмі добра з дзецьмі, тут усе адпачываюць.
 

“У 80-я тут ці не штодзень граў пахавальны аркестр. Цяпер і мода знікла, і пакаленне жыхароў змянілася на маладзейшае”.


– У нас у раёне булдосаў фактычна няма. Дакладней, ёсць, але лакалізаваныя ў адным месцы. А раней яны акупіравалі дзіцячыя пляцоўкі. Але з дзецьмі пачалі гуляць не толькі мамкі, але і таткі, і таткі іх хутка паразганялі. У гэтым плане тут вельмі камфортна.

Пад маім пад’ездам ёсць дызайнерскі дворык. Яго зрабіла мая суседка Жанна, яна дызайнер па адукацыі. Проста для душы зрабіла вось такі кавалак прыгажосці. Праблем з ЖЭСам не было, яна проста паведаміла пра сваю ініцыятыву – і ўсё. Вось так проста. Таму мо хто захоча рэалізавацца – то вэлкам у наш пад’езд! – запрашае Севярын далучацца да афармлення жыллёва-творчай прасторы аднаго мінскага пад’езда.
 

 


Бойкі з “крэстамі”

– Можа, не ўсім спадабаецца тое, што я скажу, але Мінск неаднародны, і ў сацыяльным плане таксама. У нашым раёне былі такія рабочыя гета, адкуль тутэйшыя хадзілі біцца з “крэстамі” – выхадцамі з вёскі, якія прыехалі працаваць у горад. Вёска тады была рабская, разрыў узроўню жыцця вёскі і горада быў каласальны. Я ездзіў у вёску, кароў пасвіў, ездзіў на конях – я гэтым ганаруся! Але ў сацыяльным плане ніхто не хацеў мець з гэтым нічога агульнага.

Рабочыя, якія прыехалі з вёсак, вылучаліся: яны былі неадукаваныя, яны не ўмелі гаварыць па-руску, апраналіся не па-гарадскому. Супраць іх аб’ядноўваліся ўсе: і Серабранка, і Мордар...
 

“Дарэчы, у адным з гэтых інтэрнатаў жыў знакаміты кантралёр метро, такі ўчэпісты. Калі ён памёр, раптам стала яго не хапаць у прасторы...”


Нас у дзяцінстве пужалі Чыжоўкай: і дарослыя, і аднагодкі. Хоць мне не было так страшна: у мяне свая Чыжоўка была тут, за чыгункай.

Пра Чыжоўку раскажу вам фрашку. Калі мы з жонкай сталі разам жыць, я ёй распавядаў усе гэтыя страшныя гісторыі пра Чыжоўку, яна з недаверам слухала (яна сама з Чыжоўкі). І вось мы з ёй прыязджаем на Лясную, і яна бачыць двух п’яных хлапцоў на прыпынку, якія кураць, лаюцца. Жонка пачынае: “Я не хачу, каб мой дзіцёнак рос у гэтым страшным раёне!..” І тут пад’язджае 102 аўтобус, і  хлопцы кажуць: “О, наш, паехалі дамоў, у Чыжоўку!”


“Машыніст спужаўся і кінуў у нас пустую бутэльку з-пад чарніла”

– Усё дзяцінства мы гулялі на чыгунцы. Вось у мяне шнар – гэта мы гулялі ў партызан, склалі на рэйках барыкаду. Машыніст спужаўся і са злосці кінуў у нас пустую бутэльку з-пад чарніла 0,7. І я той шнар атрымаў, калі ад бутэлькі ўварочваўся. А аднойчы мой аднакласнік выразаў нейкі дроцік каля рэек і на 20 хвілін спыніў рух цягнікоў паміж Гомелем і Мінскам.

Бацькі нашы былі перакананы (бо прапаганда так пераканала), што жыць у савецкай краіне вельмі бяспечна. І дзеці пастаянна гінулі: будоўлі не ахоўваліся, і дзяцей засыпала пяском, яны падалі з абрываў, з бэлек. Хлопец у суседнім двары дагуляўся: спрачаліся, хто бліжэй падыдзе да цяжкагруза, ён падышоў, і яму засмактала нагу.

І, вядома, чыгунка – гэта пастаянна раздушаныя каты, сабакі. Адзін раз і чалавека знайшлі. А яшчэ ў дзяцінстве, памятаю, ладзілі экскурсіі: андатра нейкім чынам завялася ў Свіслачы, дайшла адтуль да чыгункі, там счапілася з катом, і абодва загінулі.
 

“У савецкія часы рух на чыгунцы быў пастаянны: танкі, БТРы, грузавікі сюды везлі на рамонт, а потым назад у Польшчу, у ГДР. І мне чыгунка прышчапіла такую карысную звычку: я навучыўся адключацца ад усялякіх непатрэбных гукаў”.
 

“Гэта ўнікальны пераход-труба. А раней чыгуначнага моста над Магілёўскай не было, і на месцы цяперашняй Магілёўскай быў прыватны сектар. Мы школьнікамі каталіся з горкі з чыгуначнага насыпу якраз там, дзе цяпер мост. А ў гэтым месцы знаходзілася кустарная вытворчасць трунаў. Адна цынкавая труна тут валялася, на ёй мы з сябрамі і каталіся з гары”.
 

“Мне страшэнна падабаецца гэты індастрыял, гэта першая мінская цеплаэлектрастанцыя, але яна пад №2”.


Вельмі важна, што мы жывём побач са Свіслаччу. Гэта таксама было месца нашых гульняў. Там я малы аднойчы ледзь не патапіўся – праваліўся пад лёд. А падросшы, мы ў вербах над рэчкай гулялі ў вайну. Былі рускія і немцы, чырвоныя і белыя, мянты і бандыты. Я заўжды быў за немцаў, бандытаў і белых – інтуітыўна.

Цяпер купацца тут нельга, рыбу вудзіць можна, але есці нельга – у раёне Кастрычніцкай з заводаў у раку зліваецца нейкая гадасць. (Мяне аднойчы пачаставалі тутэйшай рыбай, дык нават котка не ела – рыба смярдзела нафтай.)

Ёсць спадзяванне, што некалі гэта выправіцца. Усё роўна тут, на ўзбярэжжы, вельмі рэлаксацыйна. А калі праклалі веладарожку, сталі даступны тыя месцы, пра якія раней ніхто не ведаў: выспачкі прыроды і прыватнага сектару.
 

“Я ў падлеткавым узросце займаўся грэбляй на каноэ. Мы хадзілі па Свіслачы да Чыжоўкі і назад. Мяне спорт цікавіў пастолькі-паколькі, але цікавіла сама Свіслач: птушкі, жывёлы... Я дзіцём куды толькі не соваўся. Мяне з міліцыяй шукалі разы тры. Я быў вандроўнікам”.
 

“Старая вінакурня – завод па вытворчасці спірту – належаў графу Любанскаму, уласніку Лошыцы. Будынак канца ХІХ стагоддзя стаіць пры вуліцы Маякоўскага пад №79”.


“Козырава – нібы Лесота ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы”


– Тутэйшыя выспачкі прыватнага сектара – гэта проста космас. Па-першае, выспа насупраць старога Чэрвеньскага, на Свіслачы. Шкада, гэтыя вулачкі ўжо дажываюць. Вуліца Пажарная фактычна ўжо зруйнавана. Засталіся яшчэ пару дамоў, але яны дажываюць апошнія месяцы. Перпендыкулярна ідзе вуліца Аранжарэйная. Уяўляеце сабе – жыць па вуліцы Аранжарэйнай!
 


– Другая выспачка – гэта Козырава, унікальны анклаў, як Лесота ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы. Людзі тут жывуць сваім жыццём. Ніякія фатаграфіі не перададуць гэта ўнікальнае месцапалажэнне.
 

Козырава.
 


– Яшчэ адзін анклаў ідзе ўздоўж чыгункі па Палявой і Лібава-Роменскай. Вуліца Лібава-Роменская – мая самая любімая назва ў Мінску.

Гэтыя дамы не знясуць яшчэ 50 гадоў. Побач з чыгункай нічога не пабудуеш, таму для іх чыгунка – гэта ратунак.

Мы не дайшлі да новага Чэрвеньскага, а там таксама асаблівы закуток, вельмі адасобленае жыццё, такі сабе Свазіленд.
 

Былая вёска Шэйпічы.


І яшчэ адзін прыватны сектар ёсць за Дзянісаўскай, за вайсковай часткай пры Маякоўскага. Часам мы ў дзяцінстве, ідучы побач, чулі воклічы салдатаў з-за агароджы: “Гэй, хлопец!” Салдаты давалі нам 15 капеек, каб мы купілі ім марожанае. Мы куплялі за 12 капеек, а 3 капейкі заставаліся нам за паслугу. Я часам адмаўляўся ад тых капеек, бо лічыў, што трэба дапамагаць людзям у бядзе.

Раён ваенных – эмацыйна ўжо не мой, але па жыцці мой. Праз яго можна дайсці да мясцовага Лесота. Яно знаходзіцца між Маякоўкай і Серабранкай. Мікрараён і гэта месца – як неба і зямля. Адзін Мінск – два розныя космасы.

У бліжэйшыя гады гэтаму прыватнаму сектару, я думаю, нічога не пагражае. Але ўвогуле наша праблема ў тым, што ў нас няма прыватнай уласнасці на зямлю. Нейкім чынам гарвыканкам вызначае, што цябе можна сагнаць з зямлі тваіх продкаў і пасяліць у якую-небудзь ж...


Калі вам падабаецца рубрыка «Мінск 1067», рабіце рэпост артыкула і не забывайцеся на хэштэгі #сваё, #SamsungBelarus, #Minsk1067. Дзякуй!

 

 
РУБРЫКУ “МІНСК 1067” МЫ СТВАРАЕМ РАЗАМ З КАМПАНІЯЙ SAMSUNG ELECTRONICS*.
Клікніце, каб падпісацца на навіны Samsung Беларусь.

 

Перадрук матэрыялаў CityDog.by магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.

   Фото: Citydog.by.

*ООО «Самсунг Электроникс Рус Компани», ИНН 7703608910

ЧИТАЙТЕ ТАКЖЕ
31.10.2017
История  
 
56
0
0
0
КОММЕНТАРИИ
Выдатна! Вялiкi дзякуй! Вельмi прыемна чытаць.
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 02-11-2017, 13:51
-12 8 20
можно позавидовать рассказчику в том, что ему столь дороги такие довольно унылые и даже обречЕнные (через Е, не ё) с виду места
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 03-11-2017, 11:13
+1 3 2
ребята-минусята... да вы оцените: значительную часть рассказов об этой местности - притом от разных источников - составляют пацанско-дворовые страшилки. и не сильно краски сгущены.
а сейчас там, судя по всему, царит такое пост-совково-беспредельское безвременье.
чем нынче восторгаться?) тем былым, чего уж нет и нет давно?
так скоро и немногое оставшееся зруйнуюць... ((
ОТВЕТИТЬ
ava
Здаецца, гэтая сэрыя артыкулаў для аматараў менскай гісторыі наагул, і для жыхароў раёнчыкаў -- панастальгіраваць ))
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 04-11-2017, 00:15
0 1 1
Калi - пра гiсторыю, дык дзiуна, што анi слова пра тое, што гэтая тэрыторыя была адным з месцау найбольш актыунай падпольнай дзейнасцi у час акупацыi.
Гэта адлюстравана нават на мапе падпольнага руху Мiнска у ледзь не гламурным дзярж.музеi ВАВ - там надзвычайная канцэнтрацыя кропак, што адпавядаюць значным месцам працы цi падзеям барацьбы.
Дарэчы, кнiга i вядомы савецкi тэлефiльм "Руины стреляют в упор", здаецца, прысвечаны апiсанню падзей у тым лiку у гэтых месцах..

У рэшце рэшт ганаровае званне "Горад-герой" Мiнску было нададзена не у апошнюю чаргу у сувязi з жорсткiм супрацiуленнем мiнскага падполля.

Мне падаецца, вы як гiсторык са сваiм поглядам на мiнулае свядома не узгадваеце тыя звесткi.

Не узгадваеце, што з некалi вядомай хаты - канспiратунай кватэры падпольшчыкау на Надзеждзiнскай - чамусьцi з нейкага часу знiкла дзярж.мемарыяльная шыльда (i што гэты квартал прыватных, у т.л. некаторых больш-менш аутэнтычных, дамоу стаiць у планах на руйнаванне i новую забудову).
Зруйнавалi дзеля шматпавярховiкау (адкуль, мiж iншым, нядауна рабiлi файную кватэраздымку) драуляны дом-помнiк, у кампенсацыю чаго паставiлi нейкi камень ля паркоукi (пра якi, сярод iншых сцiплых мемарыяльных знакау Мiнска, некалькi год таму i часопiс узгадвау).

Ну, калi пра гiсторыю казаць...
ОТВЕТИТЬ
ava
Вялікі дзякуй, бо я нарадзілася на Надзеждінскай. Зараз на месцы майго дома хімчыстка(
ОТВЕТИТЬ
скептик-комментатор 02-11-2017, 12:17
-5 2 7
Частной собственности, говорите, нет? Так а пошто жеж тогда в 96-м спустили на тормозах этот вопрос?
А так да, только жд спасет аутентику от сноса.
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 02-11-2017, 13:23
+11 12 1
Например, Гончар и Захаренеко не спустили.
А где в это время были вы? в какой группе?
(младшей, средней?)
ОТВЕТИТЬ
Ольга 02-11-2017, 13:29
-44 5 49
Всё испортил беларусский язык. И со многим не согласна, т.к. сама училась в 29 школе и знала всех и вся. Его не знаю, видать на дискотеки на камвольный не ходил. Физкультурная никакая не новая улица. И никогда так уж не враждовали с Чижовкой.
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 02-11-2017, 13:57
-16 3 19
Вось шчыра кажучы, сапрауды не надта натуральна успрымаецца на беларускай мове аповяд пра той насамрэч наскрозь сауковы (менавiта так - не проста савецкi) раёнчык.
ОТВЕТИТЬ
ava
Ў дзяцінстве на нашай вуліцы я чула шмат моваў. Мая бабуля размаўляла на польскай, побач жыла сямья Зэндэляў. Яны між сабой размаўлялі на габрэйскай. Дзядуля Найба па беларуску. Маладцовы і Вішнеўскія на рускай. Так, мы вучыліся на рускай, алеж і беларускую ведалі, як вы гаворыце "у саўке".
ОТВЕТИТЬ
Ольга 02-11-2017, 16:07
-15 6 21
А на нашем районе, про который здесь идёт речь всегда говорили по-русски. Да, многие, которые работали на камвольном, говорили на трасянке, ткачих учили в ПТУ-11. Но в большинстве, молодёжь про которую тут статья общалась русским языком. Тем более, что было много жилых домов с семьями военнослужащих.
ОТВЕТИТЬ
ava
Конечно, мы везде общаемся на русском, но что может испортить белорусский язык? И да, я его люблю...
ОТВЕТИТЬ
Ольга 02-11-2017, 17:52
-39 4 43
То что статья на беларусском... Вам он нужен, идите на беларусские сайты.
ОТВЕТИТЬ
аматар лінгвавандалізму 02-11-2017, 22:29
Комментарий ожидает проверки модератора.
ОТВЕТИТЬ
но это же и есть белорусский сайт!
ОТВЕТИТЬ
Ольга, а вы идите на х*й.
ОТВЕТИТЬ
Ольга 03-11-2017, 17:26
-6 3 9
Юность и молодость на Маяковке не позволит сказать Тебе куда идти. Надеюсь админы тут сработают.
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 03-11-2017, 11:08
-2 0 2
гэтую разнастайнасць i прысутнасць беларускай мовы сапрауды можна толькi ухваляць.
але ж таму культурна-побытаваму асяроддзю, падаецца, гiд артыкула сведкам ужо не быу
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 07-11-2017, 10:36
0 0 0
i што, у 80-я там шмат хто размауляу па-беларуску?
ну можа у прыватным сектары мiж сабою суседзi-знаёмыя - проста размаулялi "папросту", на народнай гаворцы
ОТВЕТИТЬ
ava
Ольга, у вас на Камвольным панаехі з РСФСР па-расейску размаўлялі. Я ведаю, бо меў тая сваякоў, таксама панаехаў. Астатнія трасянкай, пакуль іх не "перакувалі" у другой генэрацыі. Беларусафобствуйце дзе-небудзь у іншым месцы )))
ОТВЕТИТЬ
Alex Digger 02-11-2017, 14:04
-8 6 14
Партизан Имант Судмалис внезапно кат и забойца?
В белорусском языке нет слова "мiнчук".
ОТВЕТИТЬ
Згодны з табой, 02-11-2017, 14:24
-5 3 8
по-беларуски правильно говорить "менчук".
ОТВЕТИТЬ
Чи пан чи не 02-11-2017, 19:46
+4 6 2
Тогда уж "па-беларуску", грамотеи.
ОТВЕТИТЬ
ava
Калі карыстацца беларускай мовай штодня, шмат што новага можна дазнацца. Кажу вам як носьбіт, а не "тожэ в школе ўчыл" )).
ОТВЕТИТЬ
ava
"Уже в юности Имант Судмалис заинтересовался коммунистическими идеями и в 1932 году он стал членом коммунистического союза молодёжи Латвии, а позднее — возглавил подпольную комсомольскую организацию в Лиепае". -- Нават калі ён у гэты пэрыяд нікога не забіў, ён быў унутры злачыннай арганізацыі па якой свой Нюрбэрг плача.
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 04-11-2017, 00:34
0 1 1
Ааа... бадай разумею.
Напэуна ж i Мазанiк адпаведна - тэрарыстка, што вар'яцкiм чынам адабрала жыццё у годнага грамадзянiна, якi прысвяцiу жыццё служэнню сваёй ра(йх)дзiме?
ОТВЕТИТЬ
ava
coremecoreme

Вы блытаеце нацыстаў з трамвайнай ручкай. Вельмі зручная пазыцыя. Посьпехаў вам не жадаю )
ОТВЕТИТЬ
coremecoreme 14-11-2017, 20:06
0 0 0
i дзе у мяне "нацысты"? узгадваецца паняцце "тэрарыст".
дык чаму ж Судмалic, што змагауся супраць умоуных стваральникау Саласпiлсу - нацыстау у Прыбалтыцы (Балтыi), - трактуецца менавiта як "злодзей"?
дарэчы у гэтым кантэксце нават слова "тэрарыст" - больш нейтральнае

так, ён барацьбiт на баку камунiстычнага Савецкага Саюзу - аднага з дзвух "акупантау".

Больш за тое згодна са звесткамi Вiкiпедыi, ён прынамсi ненаумысна меу дачыненнне да трагiчных памылак актывiстау супрацiулення, то бок падпольшчыкау:

"Одной из наиболее значимых операций, организованных в этот период Рижским подпольным центром, стал взрыв 13 ноября 1943 года на Домской площади в Риге, где должен был пройти организованный немецкими властями «митинг протеста» против решений, принятых в октябре 1943 года на Московском совещании министров иностранных дел стран-союзников по антигитлеровской коалиции. В советской историографии утверждалось, что бомба была заложена под трибуну, на которой должен был выступать рейхскомиссар Г. Лозе, и гитлеровцы уцелели только из-за того, что взрыв произошёл раньше намеченного времени[9]. Современный латвийский историк У. Нейбург оценивает произведённый взрыв как непродуманный и преступный террористический акт, так как бомба была заложена не под трибуной, а в мусорном баке и, в случае взрыва в намеченное время, на переполненной Домской площади это могло привести к многочисленным жертвам среди гражданского населения. Взрывное устройство сработало за два с половиной часа до начала митинга и убило троих (в их числе десятилетнего школьника) и ранило двоих прохожих."

Але ж у гэткiм выпадку гэтая гiстарычная асоба - неадназначная.
ОТВЕТИТЬ
Золотые слова: 02-11-2017, 14:22
+4 6 2
"Я часам адмаўляўся ад тых капеек, бо лічыў, што трэба дапамагаць людзям у бядзе".
Особенно в контексте.
ОТВЕТИТЬ
Мне падабаюцца гэтыя аповеды пра раёны нашага горада, дзякуй вялiкi! Чакаю новых)
ОТВЕТИТЬ
лошыцкі турыст 02-11-2017, 21:41
+3 5 2
Вы мне, канешне, даруйце, але чаму ў загалоўку пра Серабранку, калі гаворка збольшага пра Аранскую?
ОТВЕТИТЬ
ava
У загалоўку пра "ГІСТАРЫЧНУЮ Серабранку" ))
ОТВЕТИТЬ
лошыцкі турыст 08-11-2017, 08:47
+2 2 0
Во, адшукаў! Сапраўды. На мапе.бай пішуць, што «Срэбраны Лог» быў на месцы вуліцы Пляханава, але на анлайнеры глыбей дакапаліся і знайшлі «Акт ревизорского разграничения кгрунтов мещан меньских з кгрунтами шляхетскими», з якога выводзяць, што ён якраз на Аранскай быў. Дзякую! Цікава даведацца чагосьці новага.
ОТВЕТИТЬ
ava
К чему заголовок? Маяковка и Серебрянка это разные районы. И разделены речкой. То о чем вы рассказали не имеет отнтшения к Серебрянке, уж поверьте мне как коренному жителю этой самой Серебрянки :-)
ОТВЕТИТЬ
ava
Дзякуй, бваюць збоі пры апрацоўцы вялікай інфармацыі, падправяць.
ОТВЕТИТЬ
ava
Гістарычная Серабранка -- ад Аранскай да Дзянісаўскай прыблізна. Тут крыху блытаніна, бо гісітарычная Серабранка яна ж супадала зь нефармальнай назвай Ніжняя Маякоўка.
ОТВЕТИТЬ
ava
Ул. Физкультурная относительно новая?! Да ладно?! Она была там с незлопамятных времен))). Доходила до железной дороги, встык к Либаво-Роменской, за ж. дорогой был уже Физкультурный переулок. Кстати, я вырос на Либаво-Роменской, в соседнем в доме, что на фотографии (это - дом Алика Нестеренко), ходил в 29-ую школу. Эту улицу знают не все таксисты даже. А она - одна из самых старых, проходила параллельно первой белорусской железной дороге, следовавшей из Либавы в Ромен.
По поводу группировок: Камвольный всегда дрался с Серебрянкой на речке за ДК "Текстильщиков", периодически с Чижовкой и постоянно - с 10ым Кирпичным. "Самурай", Скуратовичи, Юрко ("Юркоша") - имена, которых боялись в 80-ых на Камвольном. Камвольный не любил металлистов - ходили слухи, что металлисты напали толпой на "Самурая" и били его ногами, выбили зубы. А прекратились драки не после распада СССР, а значительно раньше, когда на речке погиб какой-то паренек, во время стенки на стенку. Ходили слухи, что ему снесли голову косой.
Теперь, после сноса части частного сектора, ул. Физкультурная частично почему-то стала Козыревской с многоэтажками. Но это уже совсем другая история.
ОТВЕТИТЬ
Ольга 03-11-2017, 10:51
+6 6 0
Мы явно где-то пересекались.... А Скуратовичам царство небесное.
ОТВЕТИТЬ
ava
Весьма возможно ))
ОТВЕТИТЬ
ava
"Ул. Физкультурная относительно новая?!" -- гаворка пра назву. На фоне навакольных дарэвалюцыйных яна відавочна савецкая.
ОТВЕТИТЬ
ava
Если речь идёт относительно ул. Маяковского, то она тоже относится к советскому периоду. Год смерти Маяковского - 1930. Физкультурной улица стала еще при жизни Маяковского, по крайней мере в 1924 году она так называлась точно, так что она НИКАК не "относительно новая". Так же она называлась вплоть до войны и после нее, на этой улице всегда (и на одном участке до сих пор) дорога была устлана булыжником. Единственная улица, переименованная в этом районе - это Семёнова, которая раньше была Германовской, был еще и Германовский переулок. Частные застройки в этом районе - 1912 года, дома сложены преимущественно из железнодорожных шпал. Просто рассказчик слабо знает эту часть квартала и его историю. Например то, что на горке, напротив сфотографированного дома по Либаво-Роменской, до сих пор есть землянка начальника станции, в которой он жил с семьёй. Вход в нее засыпан со стороны бетонного забора, отгораживающего рабочие помещения путейцев. Мальчишками мы лазали туда.
ОТВЕТИТЬ
ava
Когда в 1937 году отмечалось столетие со дня смерти Пушкина, решили назвать в честь поэта большую улицу. Вот тогда-то Пушкинская стала Физкультурной, а Борисовский тракт (нынешний проспект от Комаровки и до городской черты) - Пушкинской.
ОТВЕТИТЬ
ava
Не совсем так. Нынешняя Козыревская - бывшая Юго-Западная (это, кстати, дореволюционной название). Историческая Козыревская - это Гоголевская, теперь от нее осталась только асфальтированная дорожка.
А историческое название Физкультурной - Пушкинская. Уникальный для дореволюционного Минска случай: улица названа в честь человека. Таких примеров было очень-очень мало.
ОТВЕТИТЬ
Андрей 03-11-2017, 11:09
+4 6 2
Родился и вырос на Полевой, нет ощущения, что читал про свой район. Единственное что было так это страшилки про чижовку. ну и, если честно людей с такими именами на районе не встречал. да и беларуская мова както не пишется, говорить па беларуску это современная мода, тогда на ней не говорили
ОТВЕТИТЬ
ava
Расповед пра 1980-я. Раскажыце пра вашы 90-я ці 70-60? Будзе вельмі цікава.
ОТВЕТИТЬ
ava
Так, да 1990-х за літаратурную беларускую мову людзі мелі вялікія праблемы, таму забываліся вельмі хутка. Дый зараз яна дагэтуль "палітычная". Але матэрыял не пра мовы.
ОТВЕТИТЬ
Андрей 03-11-2017, 15:12
+3 5 2
Ничего не хочу сказать плохого про мову, это наше культурное наследие, я просто к тому, что никогда не встречал в беларуси людей говорящих на не с рождения. Это всегда был уже сознательный выбор, причем сделан не изза любви к беларуси, а как политический протест, что само по себе не идет мове на пользу
ОТВЕТИТЬ
ava
Андрэй, калі я быў маленькім -- у канцы 70-х -- большасьць беларусаў размаўлялі беларускай мовай ад нараджэньня. Праўда, ня ў Менску, а па вёсках.
ОТВЕТИТЬ
ava
Вольга, у вас на Камвольным панаехі з РСФСР па-расейску размаўлялі. Я ведаю, бо меў тая сваякоў, таксама панаехаў. Астатнія трасянкай, пакуль іх не "перакувалі" у другой генэрацыі. Беларусафобствуйце дзе-небудзь у іншым месцы )))
ОТВЕТИТЬ
ava
Какие "понаехи"? Камвольный отстраивали белорусы, в частности, мой дед, уроженец Червенского района. Прямо за комбинатом город заканчивался и было поле. Основной контингент жителей - белорусы, поляки, евреи, цыгане. Единственные "понаехи" - это были семьи военных, квартировавшихся, в основном, в пятиэтажках-девятиэтажках в районе к-тра "Знамя" и 11-ой поликлиники. И то их было немного. Детей военных в каждом классе - человека 2-3, они выделялись тем, что были освобождены от изучения белорусского языка, но должны были изучать литературу. И еще из Мачулищ и Марьиной Горки дети военных ездили на электричках в школу. В основном в школах, 29-ой, 59-ой и 55-ой были дети белорусов, рабоче-крестьянского происхождения.
ОТВЕТИТЬ
ava
"свядома не узгадваеце тыя звесткi" -- я дзялюся сваімі ўражаньнямі 1980-90 гг. Што да зьнесенага дому падпольшчыкаў, згодны, трэба было распавесьці пра цынізм уладаў, якія з аднаго боку спэкулююць на тэме ВАВ, а зь іншага -- руйнуюць артэфакты.
ОТВЕТИТЬ
ava
Як нашчадак карэнных жыхароў вуліцы Надзеждзінская проста вельмі ўдзячны за цікавы артыкул. Вользе Паўловіч - паклон. Магчыма нашыя продкі зналіся!
ОТВЕТИТЬ
ava
О том, где была историческая Серебрянка, говорит сохранившееся название Серебрянских улицы и переулка.
ОТВЕТИТЬ
ava
Youri Tsarev

Панаехі з РСФСР там былі не ў малой колькасьці. Напрыклад, мае сваякі )) Таму ведаю зь першых вуснаў што да чаго.
ОТВЕТИТЬ
ava
Дзякуй за артыкул. Напомніў, як прымаў удзел у адной бойке з Чыжоўкай, памятаю кліч "Малую Серабранку б'юць..." , і мы са дваром с Чэрвеньскага на Дзянісаўскаю паляцелі і там сценка на сценку, але не долга, прыехала міліцыя і пагнала абедзве стараны...
ОТВЕТИТЬ
ЗАЛОГИНЬТЕСЬ ЧЕРЕЗ СОЦСЕТИ
VKONTAKTE
Или комментируйте с помощью капчи
НОВОЕ НА CITYDOG.BY