Адметныя. Знаёмцеся з чалавекам, якому належаць рэстарацыі “Камяніца” , “Грай”, “Карчма” і “Агінскі”

04.10.2016
Люди  
 
14
Рубрика Адметныя

Адметныя. Знаёмцеся з чалавекам, якому належаць рэстарацыі “Камяніца” , “Грай”, “Карчма” і “Агінскі”

Шануй сваё
Мы працягваем рубрыку “Адметныя” пра бізнесы, якія размаўляюць са сваімі кліентамі па-беларуску. Сёння расказваем, як з “Камяніцы“ вырасла буйная сетка кафэ са сваім фестывалем.
0
0
0

Мы працягваем рубрыку “Адметныя” пра бізнесы, якія размаўляюць са сваімі кліентамі па-беларуску. Сёння расказваем, як з “Камяніцы“ вырасла буйная сетка кафэ са сваім фестывалем.

Каля галоўнай сцэны “Камяніцы” сустракаем Алега Хаменку, лідэра гурта “Палац” і пастаяннага вядучага фестывалю. Ён усміхаецца: “Калі пад сцэнай сабраліся людзі і акапэла праспявалі “Купалінку”, я адчуў – гэта наша перамога!” У гэты момант да нас падыходзіць Алег Пашак – галоўны арганізатар фестывалю. Менавіта ён 8 гадоў таму вырашыў, што свой фэст будзе добрым дадаткам да паспяховахага рэстараннага бізнесу – і не памыліўся. Ужо колькі гадоў напачатку восені ў Музеі народнай архітэктуры і побыту ў вёсцы Азярцо збіраецца больш за 5 тысяч чалавек – менавіта тут праходзіць, напэўна, самы спакойны і самы беларускі фестываль нашай краіны.

– Першы ж фестываль мы зрабілі са злосці, – жартуе Алег пры нашай першай сустрэчы ў кафэ “Грай”, новым праекце стваральнікаў “Камяніцы”.

Гісторыя бізнесу, які моцна паўплываў на любоў да краіны бадай што цэлага пакалення мінчукоў, губляецца ў пачатку нулявых: менавіта тады былы вайсковец атрымаў магчымасць арэндаваць памяшканне на Першамайскай і вырашыў завязваць з бізнесам па міжнародных грузаперавозках (“А чаго ж там толькі не было! І скрадзеныя грузы па ўсім СНД шукаў, і кіроўцаў, прывязаных да елак у Літве, вызваляў, і з паліцыяй выймаў, і машыны ў нас гарэлі”, – з усмешкай успамінае Алег). Разам з партнёрамі яны вырашылі адкрыць кавярню “Робін Гуд. Ангельская кухня”. Але сітуацыю, як ні дзіўна, змяніла кніга.

– Мне ў той час выпадкова трапіў у рукі “Вялікалітоўска-расейскі слоўнік” Яна Станкевіча, выдадзены ў Нью-Йорку. Гэта цудоўны тлумачальнік, з якога ўсё пачалося: я зразумеў, што мала ведаю гісторыю і культуру сваёй краіны, і пачаў узахлёб чытаць. “Камяніца” так і ўтварылася – гэта слова як раз з кнігі. Ну які “Робін Гуд” у Беларусі?

Алег кажа, што на яго рашэнне таксама моцна паўплываў Вільнюс – менавіта ў гэтым горадзе ён адвучыўся чатыры гады: “Я вельмі любіў там гуляць – і ў мяне з’явілася адчуванне, як павінна быць. І “Камяніцу” мы рабілі з гэтым адчуваннем”.

Першыя два гады для бізнесу былі складанымі – у пачатку нулявых у мінчукоў яшчэ не было звычкі хадзіць па кавярнях, ды і рэстаранаў у горадзе было зусім няшмат.

“У нас было цудоўнае меню, але “бітка” не атрымалася – мы ж не на самай папулярнай вуліцы адкрыліся”, – тлумачыць Алег. Каб выправіць сітуацыю, уладальнік прыдумляў акцыі для дзетак і па выхадных адпраўляў афіцыянтак у народных строях у парк Горкага з самадрукаванымі флаерамі, каб хоць неяк прыцягнуць людзей.

Праз паўтары гады да праекта далучыўся Сяргей Чэгрынец – зараз сузаснавальнік кампаніі. “Мы вельмі добра дапаўняем адзін аднаго: мне б штосьці зрабіць, але прадаваць я не ўмею. А Сяргей – маркетолаг па крыві, і з яго прыходам сітуацыя з рэкламай і кліентамі змянілася – і справа пайшла. Гэта яшчэ раз даказвае, што мала зрабіць добры прадукт – важна яго таксама правільна падаць”.

Калі “Камяніца” стала папулярным месцам і для мінчукоў, і для турыстаў, да рэстаратараў звярнулася дырэктарка Музея народнай архітэктуры і побыту і прапанавала ім арэндаваць карчму на тэрыторыі комплексу ў Азярцы.

– Тады гэта быў напалову развалены будынак з камышовым дахам, пасярэдзіне якога было па пояс бур’яну. Мы былі маладзейшымі ды смялейшымі, таму ўзяліся за праект і хутка ўсё зрабілі. Замянілі дах, перабудавалі памяшканне, знайшлі мэблю. Пазней пастаівлі летні навес, а тады выпрацавалі меню. І, калі мы ўсё гэта зрабілі, паўстала пытанне: а каго мы будзем карміць?

Стандартны рэкламны набор – радыё, тэлебачанне, газеты – для аддаленай ад Мінска рэстарацыі не спрацаваў. І тады Алег с калегамі вырашылі рабіць фестываль. Але які і як?

– З-за таго, што гэта справа была новай, было страшна – і мы звярнуліся па дапамогу да аднаго фестывальнага гуру. Калі ён зразумеў, што фэст мы робім добраахвотны і грошы на ім зарабляць не плануем, ён да нас усякі інтарэс страціў. І першы фестываль мы зрабілі са злосці – паказаць, што мы таксама можам.

На першым фэсце выступалі толькі беларускія гурты, а з надвор’ем не пашчасціла – увесь час ішоў дождж. Але гэта не перашкодзіла 1,5 тысячы наведнікаў усё ж дабрацца да фестывалю “Камяніца” – Алег кажа, што такога попыту яны нават і не чакалі. Першы досвед быў натхняльным, таму рэстаратары вырашылі працягваць: напачатку фэст з кожным годам рабіўся ўсё буйнешым – і на пяты год наогул быў зроблены двухдзённым.

– Зараз фестываль для мяне – гэта два месяцы, выкрэсленыя з жыцця, і цалкам паламаная нервовая сістэма. Але шкада яго кідаць – столькі сіл укладзена! І, па шчырасці, мне падабаецца ім займацца.

Але на двух кафэ і рэгулярным фэсце Алег с калегамі не прыпыніліся: колькі гадоў таму яны адкрылі кафэ “Агінскі” са шляхетнай беларускай кухняй ажно на Варанянскага, а зараз у тэставым рэжыме запусцілі гіганцкі “Грай” на Інтэрнацыянальнай.

Мы пытаемся, ці не цяжка пры ўстойлівым бізнесе – папулярнасць створанай 14 гадоў таму “Камяніцы” не змяншаецца – увесь час развівацца і знаходзіць новыя выклікі.

– Мой сузаснавальнік рэгулярна кажа мне: можа, хопіць ужо будаваць? Можа, ужо пажывём для сябе? Таму што зразумела, што ўсё гэта развіццё – гэта абавязкова нейкія абмежаванні і перыядычная беднасць, нават катастрафічная бывае. У нас няма замежных інвестараў, мы ўсё робім самі, таму перыядычна гэта вызывае нязручнасці. А мы ж людзі сямейныя, у нас дзеці. Але іначай нам, відаць, было б сумна. Для мяне асабіста проста камфортнае мяшчанскае жыццё непрымальнае, бо нуднае.

Да свайго апошняга праекта, кафэ “Грай”, размешчанага на 1500 квадратных метрах у гістарычным будынку, уладальнікі ішлі 6 гадоў – менавіта тады яны вырашылі паўдзельнічаць у аўкцыёне на права арэнды і рэканструкцыі гэтага месца. “Гэта была зусім іншая сітуацыя – і з эканомікай, і з намі: мы былі маладзейшымі, энергічнейшымі ды смялейшымі. Нам тады мора па калена было”, – смяецца наш суразмоўца. Пасля яны выйгралі аўкцыён, і пачалася падрыхтоўчая праца, якая зацягнулася на гады. Гэта зараз у “Граі” два цудоўна аздобленыя паверхі і свая сцэна – а спачатку памяшканне было ў жудасным стане: “Тут спачатку не было ні лесвіц, ні перакрыццяў, можна было з паверха на паверх прыгаць, а скляпенні наогул былі падобнымі на катакомбы. Вось вы ў Гальшанскім замке былі? Вельмі падобна было”.

Стваральнікі “Граю” адмовіліся ад простага шляху і кожны зал аформілі па-рознаму: ёсць шляхетная заля, ёсць заля Малевіча і заля Кандзінскага, а ёсць памяшканне, аздобленае ў стылі беларускай мастачкі Алены Кіш, якая малявала рай на дыванах, – тут плануецца адзначаць вяселлі. Для кожнай залі будзе асобнае меню: “У нас жа кафэ “Грай”– во мы і пагулялі”, – тлумачыць Алег каля невялічкай сцэны. Калі праект задумваўся, ішла размова пра тое, каб пастаянна працаваць з музычнымі камандамі этнічнага накірунку: “І гэта не абавязкова фолк, у Беларусі зараз шмат такой музыкі робіцца”. А пакуль “Грай” адкрыты ў тэставым рэжыме:

– Тут яшчэ шмат чаго трэба зрабіць, каб праект стаў канкурэнтаздольным. Мы робім месца для беларусаў, да якіх прыехалі госці, і мы яшчэ павінны зрабіць так, каб весці людзей сюды было не сорамна, – і пакуль да гэтага толькі ідзём. Але мы ніколі не адчувалі сябе дурнейшымі за іншых. Гэта ўсё комплексы – чаго баяцца, жыццё ж адно! Як у “Паху жанчыны” пра танга: “Памыліўся? Танцуй далей!”

За гады існавання бізнесу, пабудаванага на любові да радзімы, у Беларусі шмат што змянілася: з пачатку нулявых вышыванкі з маргінальнай гісторыі ператварыліся ў мэйнстрым – на фестывалі “Камяніца” людзей у сапраўднай нацыянальнай вопратцы з кожным годам усё больш, і бачна, што людзі апранаюць яе з гонарам. Мы пытаемся, ці не адчувае Алег сваёй у гэтым заслугі. У адказ ён смяецца: “Калі б гэта было так, я б лічыў, што жыццё ўдалося”. І дадае, што мода на нацыянальнае амаль не сказваецца на бізнесе: “Мне, відаць, стала толькі крыху прасцей знаходзіць са сваім калектывам агульную мову і тлумачыць, чаму патрэбна абслугоўванне на беларускай”.

Алег кажа, што яны да гэтай пары робяць фестываль як іміджавы праект і не зарабляюць на ім: усе грошы ідуць на рахунак музея. Які, дарэчы, за гады правядзення “Камяніцы” стаў значна больш прывабным – тут шмат чаго дабудавалі, і зараз гэта месца спалучае і музейную адукацыю, і адпачынак. Людзі прыязджаюць сюды і проста пабавіць час на свежым паветры: “А ў нас там яшчэ і кухня шыкоўная, і дзіцячая пляцоўка ёсць, і тэрыторыя бяспечная, і ад Мінска недалёка”. Дзіцячую пляцоўку, дарэчы, зрабілі нездарма:

– У нас сямейны фестываль – мы вельмі шмат выдаткоўваем на дзяцей, каб ім было зручна. Мы і квіткі таннейшымі робім, каб гэта было даступна вялікаму колу людзей. Мы ж летуценнікі і фантазёры. Да таго, як зрабіць свой фэст, я шмат куды ездзіў і назіраў за іншымі – і ў мяне была мара, нават некалькі. Я думаю, што здаровы нацыяналізм – гэта шлях да выжывання невялікага народа. Але, на мой погляд, сённяшні нацыяналізм у Беларусі – гэта такое прыстанішча маргіналаў, даволі абасобленых і агрэсіўных да іншых, і не зразумела, як яны пры такой палітыцы збіраюцца перамагаць. Дык вось, адна з задач фестывалю – гэта прыцягненне ў гэта кола здаровага нацыяналізму нармальных людзей. Такая лёгкая прышчэпка любові да свайго, роднага. Я разумею, што гэта кропля ў моры, і не кажу, што мы правядзём фестываль і свет адразу зменіцца, не – але такія кроплі і робяць ручай. І ты не проста ясі і п'еш, а нешта робіш.

У нас людзі ходзяць на фестывалі як на канцэрты. А гэта ж не так! Фестываль – гэта дзея, на якой наведвальнік – адна з асноўных частак мерапрыемства. І класна, што на “Камяніцу” прыходзяць людзі ў нацыянальных строях, дзеткі ў кашулях – і іх шмат. Бо хоць адзін раз на год можна так апрануцца і пайсці не па горадзе, а ў спецыяльнае месца, і зразумець, што ты не адзін такі. І гэта і ёсць фестывальная дзея, і чым больш мы ўцягнем у яе людзей, тым лепш будзе для нас – усіх нас. Таму, можа, я і псую сабе штогод нервы. Я ж кажу, ідэалісты!

ВАЖНА: калі надумалі расшарыць гэты матэрыял, не забывайце пра хэштэгі: #адметныя #свае #s7mova #SamsungBelarus. Дзякуй!


РУБРЫКУ "АДМЕТНЫЯ" МЫ СТВАРАЕМ РАЗАМ З КАМПАНІЯЙ SAMSUNG ELECTRONICS.


Перадрук матэрыялаў CityDog.by магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.

   Фота: CityDog.by.

ООО “Самсунг Электроникс Рус Компани”, ИНН 7703608910

ЧИТАЙТЕ ТАКЖЕ
04.10.2016
Люди  
 
14
0
0
0
КОММЕНТАРИИ
Ресторан начинается с еды. Показательно, что про еду этот "ресторатор" практически не говорит. Зато стены можно порассматривать.
ОТВЕТИТЬ
Тему беседы задает журналист задавая интересующие ее вопросы.О еде можно говорить долго, лучше попробовать)
ОТВЕТИТЬ
Вот не надо этих многозначительных фраз. Ваша прямая функция как профессионала — рассказать, что и зачем нужно пробовать. Особенно, когда речь идет о незамысловатой крестьянской еде, знакомой каждому.
ОТВЕТИТЬ
Инастранны турыст 07-10-2016, 02:27
+8 11 3
Интересно, а для вас слова незамысловатая и крестьянская по отношению к еде синонимы? Бывает ли, по вашему мнению, "замысловатая" крестьянская еда? Например, итальянские пицца и паста, испанская паэлья и вообще национальные кухни тоже незамысловатые, так как крестьянские? Это я к тому, что именно такие проекты как Камяница уже давно сделали из незамысловатой крестьянской еды вполне себе узнаваемый бренд белоруской национальной кухни.
ОТВЕТИТЬ
Замысловатой крестьянской еды, со всей очевидностью, не бывает. Но бывают незачморенные крестьяне и качественные продукты. Я ответил на ваш вопрос?

Вы не осознаете элементарной вещи, судя по вашему комментарию. Не надо никаких брэндов, крестьянской айдентики и декларируемого успеха. Cut the bullshit, как говорится. Сделайте вкусно. Еда сама себя продаст.
ОТВЕТИТЬ
Инастранны турыст 07-10-2016, 18:44
0 6 6
Ну вот и дошли до осознания простых истин. Похоже вы просто не в курсе, что Камяница славилась именно вкусной едой? И таки да эта вкусная еда продаёт себя уже больше десяти лет. И успех ресторана не декларируемый, а вполне реальный. Олегу удалось перевернуть стереотипные представление о белоруской кухне как о "незамысловатой крестьянской еде". Очень надеюсь, что новые проекты Олега окажутся такими же успешными.
ОТВЕТИТЬ
Пиар неумелый, аж уши торчат. Вы выдаете за факты утверждения, которые, в общем-то, требуют хоть какого-то подтверждения. На какую аудиторию рассчитан этот убогий рекламный пост?

1. Нет, я не в курсе, что внезапно в сим заведении выдающаяся еда. Я бывал там, причем, как я понимаю, во времена "расцвета". Впечатлений никаких, ни положительных, ни отрицательных. Это место не про еду. Еду в смысле не пожрать, а получить запоминающийся гастрономический опыт.

2. Уверены, что это еда продает данный "успешный проект", а не что-то еще? Есть результаты исследований? В принципе, поскольку действительно выглядит как проект, должен быть и какой-то маркетинг, в том числе исследование аудитории. Оголтелый пиар по крайней мере присутствует.

3. Прошу рассказать о перевороте в представлениях о белоруской кухне. Была ли эта гастрономическая революция освещена в СМИ? Может быть, заведение рецензировалось авторитетными ресторанными критиками?

И начните уже писать про еду, в конце концов. А то тут клиенты пишут, что драники у вас не того.
ОТВЕТИТЬ
Свадьбу отмечали в "Грай" и нам очень понравилось: еда отменная, порции большие, цены очень привлекательные, обслуживание на 5 баллов. Муж иностранец и поэтому мне захотелось, чтобы он посмотрел и по возможности прочувствовал белорусское, и я не ошиблась. Ни разу не пожалела о выборе места празднования...А какие там залы...ммм....очень приятно там находиться. Удивило то, что при таком удачном месторасположении, кухне и ценнике, народ мало про него знает.
ОТВЕТИТЬ
Фестиваль неплохой, отличная организация парковки). На Камяніцы ужасная невкусная еда, за неадекватные деньги. Таких драников нигде не найти- як ануча!
ОТВЕТИТЬ
Вы про драники на фестивале или в "Камянiце" на Первомайской?
ОТВЕТИТЬ
Тот-самый-говнюк 06-10-2016, 16:19
+5 9 4
Лучше бы он пофиксил проблему с невкусными блюдами.
Лет 7-8 назад, в Камянице было отлично, а теперь это как-то адЪ.
ОТВЕТИТЬ
Грай открыли в неудачном месте и в неудачное время.
ОТВЕТИТЬ
Неудачное время и место - это хроническая карма всех хворых на сьвядомизм. Виноваты, естественно, москали и манкурты.
ОТВЕТИТЬ
ava
А я уже лет 7 как влюблена в Карчму и Камяницу, обожаю просто забежать на знаменитый чай "Беловежский сбор", который действительно от туда и такой как называется и их яблочный пирог, всех гостей из других стран обязательно отвожу туда и ни разу меня не подводили ни едой. ни атмосферой, ни обслуживанием, очень радует, что появилась забота о мамах с малышами, для меня это очень актуально! А вкуснейшее блюдо в глиняной сковородке из рыбы это неописуемо, я полюбила рыбную кухню. Спасибо и за белорускую кухню и чудесные праздники в Карчме, Масленица и Фольк Фэст - мы всегда с вами))))
ОТВЕТИТЬ
ЗАЛОГИНЬТЕСЬ ЧЕРЕЗ СОЦСЕТИ
VKONTAKTE
Или комментируйте с помощью капчи
НОВОЕ НА CITYDOG.BY